Aardappelflauwte
Herken je dat aardappelflauwtegevoel? Ik heb het nu. Het is het resultaat van nergens toe komen en je vervolgens toch maar ergens toe dwingen, omdat er toch wat moet gebeuren. Niks wachten op inspiratie of dat goede gevoel of de flow om ergens mee aan de gang te gaan!
Wachten op inspiratie
Ik vind dat ik mij die luxe niet kan permitteren om op inspiratie te wachten. De afgesproken taken en de plichten roepen immers. Mensen rekenen op je, los van het feit of jij al niet ergens focus op hebt. Iedereen, zo ook ondergetekende, kan bij zichzelf oorzaken en gevoelens achterhalen waarom een en ander niet naar wens gaat. Belangrijk is om dit een plaats te geven zoals dat heet, maar ook om daar niet in te zwelgen.
Simpele vraag
Mij helpt het om mijzelf een simpele vraag te stellen: heb ik op dit moment de mogelijkheid om iets te veranderen of valt iets buiten mijn huidige beïnvloedingssfeer? En… als ik het kan beïnvloeden, waarom doe ik dat dan niet? (Wel eerlijk zijn!, want niets doen kan namelijk gemakkelijker of comfortabeler zijn). En voor mij de belangrijkste vraag: kan of moet die ander er wat aan doen?
Kop d’r veur!
Je gewoon ergens toe zetten omdat je vindt dat het moet gebeuren. Dat is wat anders als bij donderslag bij heldere hemel de inspiratie zomaar vloeit. Je moet er gewoon doorheen. Gedachten ordenen, focus aanbrengen en gewoon maar ‘aan de slag’. Je niet laten afleiden en meegaan in belemmerende gedachten.
Volhouden
Gewoon gaan en blijven zitten achter je computer. Alert zijn op opkomende gedachten en associaties; je productiviteit zit in het ontvankelijk zijn van verdere gedachten, zo las ik onlangs. Wie op inspiratie wacht kan lang blijven wachten. Wie begint wordt vaak alsnog bezocht met invallen en ideeën. Je hoeft echt niet voor die ene briljante gedachte te gaan, gemiddeld is vaak ook goed genoeg.
Hagelslag
Anders heb je altijd nog Chat GPT! Maar… ChatGPT strooit vanuit de cloud met inspiratie alsof het hagelslag is, maar… ik houd niet van hagelslag.