Berichten door Wim van Santbrink

Deze warme juli maand doet me denken aan het volgende. Als klein Achterhoeks jochie vond ik het spannend om met een vergrootglas in de zon schoenveters aan te steken. Met je korte broekje op de tegels, het vergrootglas in de juiste positie/focus zodat er een klein maar venijnig brandhaardje kon ontstaan en hup daar brandde…

Toen ik nog een klein Achterhoeks jongetje was, was ik een fanatiek tamboertje bij de drumband van harmonievereniging Excelsior te Eibergen. Elke week op woensdagavond repetitie. Ik was zo fanatiek dat ik er de voetbaltrainingen (die ook op woensdagavond waren) voor liet lopen. Ik ben dus nooit een begenadigd voetballer geworden. Trommelen was echter mijn…

Heb jij dat nu ook dat je je verwondert over waarom je iets vergeten bent? Ik wel. De vorige column ‘de weide van mijn ouders’ heb ik geschreven en iets belangrijks vergeten. Dat is dat mijn moeder een rustpunt vindt in de weide van mijn vader. Wanneer zij daar behoefte aan heeft rijdt zij in…

Ergens in de idyllische Achterhoek ligt de weide van mijn ouders. Tot het overlijden van mijn vader liepen daar zijn schapen en kippen. Een van zijn passies. Hij verzorgde zijn dieren en weide met grote zorg. De weide was in tweeën gedeeld. Aan de ene kant kon het gras groeien, aan de andere kant liepen…