Bouwen, bouwen, bouwen!
Je weet wel huizen! Veel mensen zoeken een huis; vraag zat dus en het zoeken geldt voor alle soorten en maten aan woningen in het hele land! Wat een markt zou je zeggen! Maar wat ervan terecht komt, dat weten jij en ik ook. Begrijpen doe ik het, maar mijn begrip is wel zeer beperkt .
Belangen
Steevast is het antwoord van mensen, die er voor zouden moeten zorgen dat er wel gebouwd wordt, omslachtig, onduidelijk, onpraktische en soms ronduit onzinnig. Wat ik begrijp is dat je wat randvoorwaarden moet realiseren. Bijvoorbeeld een plek, een terrein, een architect en een bouwer met personeel en dan… vergunningen. Dat blijkt er een ondoordringbaar moeras van regels, afspraken, van ‘de polder doorgeslagen’ belangen. Er is altijd wel een dier, een plant, een schimmel, maar ook een uitzicht, woongenot, of een dikke portemonnee die in verzet gaat, of een stichting die het vermeend belang van bijvoorbeeld de franjestaart bovenaan het eigen verlanglijstje heeft staan.
Zolang dat binnen de perken blijft en van algemeen belang is, dan vind ik dat dat mag en goed is. Eindeloos… nee! Eigen belang? Ik begrijp het. Stel de schade vast en voer uit! Jaren vertraging… onacceptabel! Misvormend! Op mijn slechte momenten denk ik ‘bouwen, bouwen, bouwen’, een gemakkelijke kreet als je weet dat je er niet aan gehouden wordt en het dus meer marketing dan realisme is.
Organisatie verbouwen
In OR land ken ik dit gebrek aan realisme ook. Bijvoorbeeld: er is een onderneming (of liever nog een multinational) in de problemen geraakt. Dan staat er ergens, denk ik, een soort AI gedreven mistmachine die met een eenvoudige druk op de knop een rapport uitspuugt waarin zonneklaar staat wat er NU moet gebeuren. Standaard zijn dat: de kosten omlaag, marges omhoog meer en sneller renoveren, top down doorvoeren, concurrentie aftroeven, het vermogen vergroten en klaar is Kees. Vaak, is er geen speld tussen te krijgen, zo glad als groene zeep, zo glibberig als een aal.
Realisme I
Wie gaat die duurdere producten dan kopen? Wat gaat er in de echt belangrijke dossiers en processen veranderen ? Ik bedoel: “Welk realisme is nodig om te realiseren wat voorgespiegeld wordt?” Concreet dus: stappen, termijnen, verantwoordelijken! Wie neemt daarvoor echt de verantwoordelijkheid? Het enige antwoord is: het moet en het gaat NU in. En daar zit je dan als OR. Na een ronkende, oogverblindende presentatie van de plannen, die meestal niet volledig is.
OR aan zet
De eerste OR-vragen zijn: hoe dan, wie dan? Deze vragen zijn niet welkom bij de bestuurder. Maar… ze stellen hoort natuurlijk wel bij je OR-rol. Jij vertegenwoordigt je collega’s die dit in het hier en nu gaan ondervinden. Soms moet je de presentatie-droom met z’n voetjes op de grond zien te krijgen. Noodzakelijk en lastig tegelijkertijd. Ben je de OR met een buitenlandse moeder, dan is er ook nog een rondje verstoppertje spelen: ‘weet niet, is nog niet duidelijk, moet nog worden uitgewerkt, of het heeft geen betekenis voor Nederland’. De vragen blijven desondanks dezelfde: hoe dan, wie dan, wanneer dan? Geef ons de relevante informatie. Zonder dat kunnen we ons OR-werk niet doen.
Geen polders in het buitenland
Overigens, een buitenlands hoofdkantoor kent het polderen niet of vindt daar het zijne van. Schakel dan dus alsjeblieft zo vroegtijdig mogelijk een advocaat met verstand van medezeggenschap in. Dat is het een signaal dat zeker verstaan wordt! Gezelliger wordt het er meestal niet van, wel realistischer!
Realisme II
‘Verander, verander, verander’ is net zo mooi als ‘bouwen, bouwen, bouwen’. Soms is de gedachte niet eens zo gek, maar is het realisme zo ver weg. Je kunt uittellen dat het een eenmalig niet-realistische benadering is van een soms wel echt belangrijk probleem in de onderneming!