Frustratiebier
Onlangs had ik weer zo’n aanval om weg te duiken in frustratiebier. Een dure, kortdurend dempende maar geen oplossingsgerichte remedie voor ‘het gevoelde onrecht dat mij was aangedaan’. Ik was gefocusseerd op het afreageren en daarom de volgende dag niet geheel fit.
Balanstijd
Oskar Negt zei het al, je hebt verschillende soorten tijd: werk(gebonden) tijd, privétijd (de tijd die je 100% naar eigen believen kunt invullen) en balanstijd (de tijd die je nodig hebt om je af te reageren van en op te laden voor je werk). Met name die balanstijd veroorzaakt stress en onmacht. Er zijn relationele en sociale dimensies die daaraan bijdragen: hoe kijk ik tegen diegenen aan met wie ik moet werken en wat wordt er (al dan niet terecht) van mij verwacht? Veel daarvan is simpelweg de prijs die we betalen in de met relaties met anderen.
Leergeld
Je kunt dit ‘terugbetaling’ noemen of ‘leergeld’. Ik vind het niet eenvoudig om met dergelijke terugbetaling om te gaan: wat is redelijk en wat niet en… waar ligt dat aan?
Wat mij betreft hangt het van de intensiteit van de relatie af die je hebt met die ander, het vermogen om distantie te bewaren en de mate van aanpassing die van je gevraagd wordt door het gedrag van de ander. Als je er oprecht van overtuigd bent of was dat je beide hetzelfde wilt of hetzelfde belang hebt, en het blijkt vervolgens qua gedrag in de praktijk toch anders uit te pakken, dan is de boot aan. Een gevoel van misrekening die je soms, gefrustreerd en wel, op eigen conto mag schrijven. Ik krijg er jeuk en dorst van.
Wat nu?
Ik heb niet de illusie dat ik nooit meer frustratiebier zal drinken. Het zou wel fijn zijn om dit niet te vaak te laten gebeuren en het nog beter te reguleren. Misschien een idee om te onderzoeken. Ik heb in ieder geval het voornemen om (nog) meer Spa Rood te gaan drinken.