Ik zie, ik zie wat jij niet ziet
Berlijn, er is voor mij geen bijna symbolischer stad! Het is meivakantie en ik was samen met man, bonusdochter, haar man en twee kleinkinderen in Berlijn. De kleinkinderen zijn een jongen van 14 en een meisje van 11 jaar.
Berlijn in twee delen
Via Helmstedt bezocht ik als middelbare scholier het toen nog ‘West’ Berlijn. Met een middag-uitstapje naar ‘Oost’. Via Checkpoint Charly… De beklemming van het geheel is me het meest bijgebleven.
Verhouding met de buren
Zelf kom ik van de grensstreek. Opgegroeid op een paar honderd meter van de Nederlands-Duitse grens. Duitsland was een natuurlijk onderdeel van mijn bestaan. Ik had er familie. We deden daar boodschappen. Gingen naar het zwembad en het park. Grensbewoners hebben een andere verhouding tot in dit geval Duitsland dan bijvoorbeeld mensen uit de Randstad. Hoe anders is niet altijd uit te leggen en ook niet te verklaren of te definiëren.
Geschiedenis
Terug naar Berlijn. Mijn kleindochter vraagt: “Waarom was er een Oost- en West-Berlijn?
Leg dat dan maar eens even uit aan een elfjarige die nog nauwelijks weet heeft van de geschiedenis, maar wel een oprechte interesse heeft. Oma geeft natuurlijk antwoord. Ik merk dat ik ook op mijn rem moet trappen, niet moet overvoeren met wat mij raakt en bezighoud.
Begrippenkader
Waarvan ik me vooral bewust word, dat ik zelf een begrippenkader heb dat me behulpzaam is bij het iets vinden van, in dit specifieke geval, Berlijn. Begrippen als socialisme, communisme, Stalin en Hitler zijn werelden, en zo veel meer dan woorden. Begrippen die leiden tot wat ik goed en slecht vind, tot waar ik persoonlijk sta en verantwoordelijk voor wil zijn.
De kleinkinderen zien andere dingen in de stad, beleven andere dingen, krijgen zelf op hun manier een verhouding tot de stad.
Vindt er wat van
Medezeggenschap is ook zo’n stad. Ik betrek bij de medezeggenschap mijn begrippenkader, dat lang niet automatisch door elk OR-lid ( bewust) gedeeld wordt. Dat is ook goed zo, en soms ook verbijsterend en confronterend voor mij. Het stelt mij vragen bij wat ik automatisch aanneem als belangrijk of wezenlijk! Tegelijkertijd kijken we samen naar hetzelfde bedrijf, en zien we dezelfde en ook andere dingen, en… hechten er wel of geen belang aan. Daar met elkaar bewust van worden is een waardevol onderdeel voor de ontwikkeling van een OR. Ik merk dat in het hier-en-nu bijvoorbeeld bij zo’n onderwerp als “Wat gaan we in ons bedrijf doen met AI?”
Deel je beelden en verwachtingen, anders verwordt het tot een moeizaam geheel. Ik verwacht dat mijn kleindochter, als het straks op school over de tijd van het IJzeren Gordijn gaat, ze haar eigen beelden meeneemt!