Teken bij het kruisje voor je eigen bestwil
Het was druk op de dorpspleinen afgelopen zaterdag. Vier dagen voor de gemeenteraadsverkiezingen kreeg ik blijmoedig van oranje, rood, paars en groen het verzoek om vooral op hen te stemmen. Blijkbaar waren deze wervers alleen geïnstrueerd op overtuigen en herhalen van wat volgens hen (de partij) belangrijk is. Op mijn weerwoord ‘waar was jij de afgelopen jaren in mijn buurt’, kreeg ik geen antwoord.
Concreet
Ik zag schrikogen, want die vraag was wel heel concreet. Zoals het zo vaak gaat, gaat het uiteraard alleen om de hoofdlijnen met kreten waar geen chocola van te maken is. Ik denk dan terug aan de woorden van Jan Schaefer, die in 1978 de gemeenteraadsverkiezingen in ging met de leus “In geouwehoer kun je niet wonen!”.
Planning en werkelijkheid
Mijn buurt wordt van nieuwe bestrating voorzien. Sinds februari vorig jaar rijden van maandag tot en met zaterdag vrachtwagens en allerlei werkverkeer af en aan. Glas, zand, modder, en daardoor geen kant op kunnen met fiets of auto. We worden op de hoogte gehouden via de BouwApp. Alleen… die wijkt consequent af van de werkelijkheid. We kunnen ook contact opnemen via app en ja… zelfs via de telefoon. Het antwoord komt neer op: “zoek het maar uit, het gaat voorbij”. Leuk voor mijn buren met een rollator.
Medezeggenschap
Zaten we nou te wachten op die verbouwing? Wel nee! Via ‘inspraakavonden’ in het buurthuis mochten we er wat van vinden. Het leek wel een overlegvergadering. De hele cyclus van aankondigen voordat er plannen gemaakt waren, het onderbouwen van de noodzaak? Nee dat was al klaar. Bureau x had een mooi voorstel gemaakt. Onze inbreng was vooral minder plantenbakken, want zo kan de brandweer, ambulance niet meer aan de kant komen (woonerf) waar de voordeur is! De inspraak dateert alweer van een paar jaar geleden.
Herkenning
Als ik dit leed bespreek met plaatsgenoten uit andere wijken, dan is er volop herkenning. Eerst alles open voor bestrating, daarna nog een keer voor riolering en met een beetje geluk (of pech, het is maar hoe je het wil zien) nog een keer voor de kabels.
Geen potten breken
Inmiddels schijnen de gemeentes in den lande geld te kort te komen voor allerlei noodzakelijke voorzieningen. Wij, de simpele burgers, denken dan ‘gebruik dat geld van ons buurtje daarvoor’. Simpel als we zijn ‘zet de tering naar de nering. Nee dat kan niet’, zo is het antwoord dan… potjes zijn potjes.
Luisteren naar wat er leeft
Heeft zo’n ervaring als dit enige overeenkomst met de werkelijkheid van de medezeggenschap? Ik denk het wel. De variëteit van ondernemingsraden die het lastig vinden om contact te maken met hun achterban is groot, vooral als het gaat om het vinden van nieuw bloed. ‘Geen interesse’ is de samenvatting van een poging om nieuwe kandidaten te vinden . Ondernemingsraden horen wel allerlei verhalen van de achterban, maar ja, dat zijn individuen en daar is de OR niet voor. Over elke variatie valt wel wat te zeggen. Voor mij komt het erop aan dat je een verhaal hebt, een verhaal dat mensen aanspreekt. Maar ook dat je luistert, echt luistert, en dat als input gebruikt om het geouwehoer in kwijt-maak-taal van echte inhoud te voorzien.
Ondertussen ben ik benieuwd of de nieuwe wethouder nog langskomt om ons te informeren en te luisteren naar hoe het met ons gaat! Ik denk niet dat hij komt…